🩸💊 #1295 — پروتکلی که گفتند دربارهاش صحبت نکنید
Red Blood Journal
مقدمه
کمتر رویدادی در تاریخ معاصر به اندازهٔ کووید-۱۹ توانسته است جامعه را بر سر موضوعاتی مانند اعتماد، پزشکی، رسانه، سیاست و آزادی انتخاب تا این اندازه دچار اختلاف کند.
در میان صدها روایت، دستورالعملی که توسط دکتر ولادیمیر زلنکو معرفی شد، به یکی از بحثبرانگیزترین موضوعات دوران همهگیری تبدیل گردید.
برای عدهای، این پروتکل نمادی از درمان زودهنگام و امید بود.
برای عدهای دیگر، موضوعی بود که نباید بدون بررسیهای بیشتر پذیرفته میشد.
اما صرفنظر از هر دیدگاهی، نام این پروتکل هنوز سالها پس از پایان بحران جهانی همچنان در بحثها و تحقیقات حضور دارد.
پروتکل زلنکو چه بود؟
پروتکل زلنکو بر این باور استوار بود که مداخلهٔ زودهنگام میتواند از پیشرفت بیماری جلوگیری کند.
این پروتکل برای افراد پرخطر یا بالای ۴۵ سال شامل ترکیبی از موارد زیر بود:
ویتامین C
ویتامین D3
زینک (روی)
کوئرستین
EGCG (عصاره چای سبز)
هیدروکسی کلروکین
ایورمکتین
در برخی موارد نیز از:
آزیترومایسین
داکسیسایکلین
کورتونها
رقیقکنندههای خون
آنتیبادیهای مونوکلونال
اکسیژن و مراقبت حمایتی
استفاده میشد.
هدف اصلی این رویکرد ساده بود:
اقدام در مراحل اولیه بیماری، پیش از آنکه شرایط بیمار وخیم شود.
نبرد بر سر اطلاعات
خیلی زود بحث دربارهٔ این پروتکل از حوزهٔ پزشکی خارج شد و وارد عرصهٔ رسانه، سیاست و فضای مجازی گردید.
سؤالات زیادی مطرح شد:
چرا برخی پزشکان با قدرت از آن دفاع میکردند؟
چرا برخی دیگر بهشدت با آن مخالفت داشتند؟
چرا در بعضی شبکههای اجتماعی دربارهٔ آن محدودیتهایی اعمال شد؟
چرا رسانههای مختلف روایتهای کاملاً متفاوتی ارائه میدادند؟
در نتیجه، جامعه به دو گروه تقسیم شد.
گروهی معتقد بودند که درمانهای جایگزین نادیده گرفته شدهاند.
گروهی دیگر معتقد بودند که باید تنها بر مسیرهای رسمی و تأییدشده تکیه کرد.
مسئلهٔ اصلی: اعتماد
با گذشت زمان، بسیاری به این نتیجه رسیدند که موضوع فقط یک دارو یا یک پروتکل نیست.
مسئلهٔ اصلی «اعتماد» بود.
اعتماد به:
نهادهای دولتی
سازمانهای بهداشتی
شرکتهای دارویی
رسانهها
مجلات علمی
پلتفرمهای فناوری
برخی از این دوران با اعتماد بیشتر خارج شدند.
برخی دیگر با پرسشهای بیشتر.
اما تقریباً همه پذیرفتند که اعتماد عمومی، سرمایهای است که بهآسانی از دست میرود و بهسختی بازمیگردد.
فراتر از پزشکی
شاید مهمترین درس این ماجرا در حوزهٔ پزشکی نباشد.
شاید درس اصلی دربارهٔ نحوهٔ دریافت اطلاعات باشد.
در دنیای امروز، اطلاعات فقط منتقل نمیشود؛
بلکه انتخاب میشود.
هر فرد منابعی را برمیگزیند که با باورهای او هماهنگتر باشند.
در نتیجه، دو نفر میتوانند دقیقاً یک رویداد را مشاهده کنند اما به دو نتیجهٔ کاملاً متفاوت برسند.
نگاهی فراتر از تیترها
دوران کووید نشان داد که اطلاعات، خود به یکی از قدرتمندترین نیروهای جهان تبدیل شده است.
ویروسها از طریق تماس منتقل میشوند.
اما ایدهها از طریق ارتباطات.
و گاهی ایدهها بسیار سریعتر از هر ویروسی گسترش پیدا میکنند.
بحث دربارهٔ درمانها، واکسنها، محدودیتها، آزادیهای فردی و پروتکلهای جایگزین احتمالاً سالها ادامه خواهد داشت.
پژوهشگران آن را بررسی خواهند کرد.
تاریخنگاران دربارهٔ آن خواهند نوشت.
نسلهای آینده آن را مطالعه خواهند کرد.
اما شاید مهمترین پاسخ در هیچ آزمایشگاه، رسانه یا نهاد سیاسی یافت نشود.
شاید پاسخ در درون هر انسان نهفته باشد.
جایی که فرد میآموزد مستقل بیندیشد، محترمانه سؤال کند، از تعصب فاصله بگیرد و در میان آشوب بیرونی، آرامش درونی خود را حفظ کند.
فراتر از تمام جدالها، روایتها و اختلافها، همان اقیانوسی وجود دارد که همهٔ قطرهها را به یکدیگر متصل میکند.
اقیانوس آگاهی.
اقیانوس فهم.
اقیانوس عشق و مثبتاندیشی.
🌊❤️
🩸 RedBloodJournal.com
